Fjalor i Gjuhës Shqipe

Fjalori i fundit(2006) i publikuar nga ASHSH(Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë) - rreth 48.000 fjalë

Kuptimi i fjalës cfage
cfagë:

cfág/ë,-a f. sh. -a(t) pëlhurë merimange.

Të ngjashme:
cjape:

cjáp/e,-ja f. sh. -e(t) kece; dhi e vogël.

faqe:

fáq/e,-ja f. sh. -e(t) 1. secila nga dy anët e tulta të fytyrës së njeriut nga hunda deri te veshi; secila nga dy anët e turirit të kafshëve; bised. fytyrë: mollëzat e faqeve; i pëlcasin faqet është shumë i shëndoshë; s’ka shkuar (s’ka vënë) brisk në faqe është ende i ri e pa përvojë; i morën faqen nuses i hoqën pushin në fytyrë (zakonisht një ditë para martesës); faqe më faqe ngjitur shumë pranë njëri-tjetrit; e tha në faqe (të dikujt) e tha para dikujt, faqeza dikujt; faqe për faqe ballë për ballë; 2. secila nga anët e një sendi, të fletës së një fletoreje, të një libri etj.; pjesa e përparme e kryesore e një ndërtese etj., ballinë, parëse: faqet e kutisë; faqe mali (kodre); gazetë me gjashtëmbëdhjetë faqe; faqja e shtëpisë; i marr faqet trungut faqoj. 3. bised. sipërfaqe; shtresa e sipërme, shtresë: faqja e detit; në faqe të tokës (dheut); e zhduku (e shoi, e fshiu) nga faqja e dheut e shfarosi, e shkatërroi me themel e me rrënjë; i mori faqen gjellës; bakllava me tri faqe. 4. këllëf dysheku a jastëku. 5. fig. pamje, fytyrë: ia ndërruan faqen vendit. 6. fig. bised. kohë sa një vit; koha sa jeton një njeri, brez; libr. pjesë nga jeta e një njeriu ose nga historia e një populli, e një vendi etj., me bëma a me ngjarje të rëndësishme; fletë; epokë: hapi një faqe të re; shkroi një faqe të lavdishme bëri një vepër të lartë që nuk do të harrohet.

fare:

fáre ndajf. 1. krejt: u dogj fare; harrova fare; për fare përgjithnjë, përgjithmonë. 2. asnjëherë; aspak: s’e kam parë fare; s’e kuptoi fare. 3. shumë: fare i vogël; fare pak; si mb., shumë budalla, i paaftë, i çuditshëm etj.: qenka fare ai! 4. si pacak. asnjë: s’kishte fare. 5. si pj. krejt: ishte fare i ati.

çfarë:

çfárë pyetës. 1. përdoret kur pyesim për natyrën, llojin, tiparet ose veçoritë e dikujt a të diçkaje, për punën e një njeriu ose për lidhjet e tij me të tjerët etj.; ç; cili; kush; përdoret kur kërkojmë të thuhet edhe një herë ajo që s’është dëgjuar a s’është kuptuar mirë: çfarë ke?; çfarë do?; çfarë pune bën?; - Çfarë? Thuaje edhe një herë, të lutem! 2. përdoret kur shprehim habi, kur nënkuptohet përgjigjja mohuese “asgjë” ose përgjigjja pohuese “gjithçka, çdo gjë; çmos”; ç’: çfarë trimi!; çfarë guximi!; e çfarë nuk bëri! 3. përdoret kur nisim të tregojmë ose kur e mbyllim tregimin, kur shprehim kënaqësi, zemërim, përçmim etj. ose kur shprehim veprimin a gjendjen në mënyrë të theksuar nëpërmjet përsëritjes së foljes; ç’: ja çfarë paska bërë!; u bë çfarë u bë…; u tha çfarë u tha…

çfarë:

çfárë lidhor. përdoret me kuptimin “ai (ajo, ata, ato) që; gjithçka që”; ç: ha çfarë të duash; mos harro çfarë të thanë.