Fjalor i Gjuhës Shqipe

Fjalori i fundit(2006) i publikuar nga ASHSH(Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë) - rreth 48.000 fjalë

Kuptimi i fjalës carac
carac:

carác,-i m. sh. -(ë)t [carác/ë,-a f. sh. -a(t)] bot. dru i lartë i vendeve të ngrohta, që bën kokrra të vogla, të zeza, me bërthamë të madhe e me bisht të gjatë; kokrrat e këtij druri.

Të ngjashme:
caran:

cará/n,-ni m. sh. -nj(të) guri i vatrës; gur i madh e i ngulur diku: zuri caran.n zuri qoshen e vatrës; iu shkimtë caran.! (mallk.) iu shoftë vatra!; rrinte si caran.

çaras:

çáras (çárazi) ndajf. 1. duke e hapur tokën thellë: e mbollën misrin çarazi. 2. duke qenë të përçarë; pa u marrë vesh midis tyre: ranë çaras u grindën.

haraç:

haráç,-i m. sh. -e(t) 1. hist. detyrim a taksë e veçantë (në kohën e mesjetës); rentë: haraç për tokën. 2. fig. iron. taksë; pasojë.

saraç:

saráç,-i m. sh. -ë(t) zejtar që merret me punimin e sendeve prej lëkure e prej meshini (si rripa, takëme kuajsh, këllëfë etj.); lëkurëpunues.

baras:

báras (bárazi) ndajf. 1. barabar, njësoj: dolën baras. 2. si kallëz. është e barabartë me …; bëjnë …: dy edhe dy baras katër.