Fjalor i Gjuhës Shqipe

Fjalori i fundit(2006) i publikuar nga ASHSH(Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë) - rreth 48.000 fjalë

Kuptimi i fjalës bukure
bukure:

bukuré,-ja f. sh. -(të) [bukuréz/ë,-a f. sh. -a(t)] zool. xixëllonjë.

Sinonime / Të përafërta:
xixëllonjë
Të ngjashme:
bukuri:

bukurí,-a f. sh. -(të) 1. të qenët i bukur, veti e asaj që është e bukur, e bukura; tërësia e tipareve që e bëjnë dikë a diçka të bukur: bukuri trupore (shpirtërore); bukuria e fushave; / kryes. sh. qenie a çdo gjë tjetër e bukur: bukuritë e natyrës; bukuri e rrallë. 2. si ndajf. shumë mirë, bukur: sillet bukuri.

bukur:

búkur (i, e) mb. 1. edhe si em., që ka tipare, vija a lëvizje të rregullta, gërshetim të këndshëm ngjyrash, brendi tërheqëse, veti të mira etj. dhe që pëlqehet, të sjell gëzim e të jep kënaqësi; i përkryer, i hijshëm; kund. i shëmtuar: vajzë e bukur; sy të bukur; lule e bukur; fshat i bukur; pamje (pikturë) e bukur; shkrim i bukur; fustan i bukur; këngë e bukur; zë i bukur; poemë e bukur; jetë e bukur. 2. i kthjellët e i qetë: ditë e bukur; mëngjes i bukur. 3. iron. i pakëndshëm, i shëmtuar; i pavlefshëm: të bukur punë!; të bukur shokë që ke!

bukur:

búkur,-a (e) sh. -a(t) (të) 1. nj. veti e qenieve, e sendeve a e dukurive të bukura; të qenët i bukur, bukuri; kund. e shëmtuar. 2. sh. euf. grykët, bajamet.

bukur:

búkur ndajf. 1. në mënyrë të bukur; shumë mirë, ashtu si duhet: vishet bukur; këndon (flet) bukur; bukur ia punoi. 2. iron. keq. jo ashtu si duhet: bukur besa! 3. bised. shumë, mjaft: bukur i madh; bukur mirë.

bakëre:

bakëre(-t) f. sh. enë e sende prej bakri, bakra, bakërishte: kallajisi bakëret.