Fjalor i Gjuhës Shqipe

Fjalori i fundit(2006) i publikuar nga ASHSH(Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë) - rreth 48.000 fjalë

Kuptimi i fjalës buk
Të ngjashme:
buç:

buç,-i m. sh. -a(t) 1. zool. bubajkë. 2. bised. gjarpër: të ngrëntë buçi!

buç:

buç,-e mb., edhe si em., buçkan.

buf:

buf,-i m. sh. -ë(t) dhe -ër(it) 1. zool. shpend grabitqar, me sqep të shkurtër e me sy të mëdhenj, që del e këndon natën: buf kënete; rri si buf. 2. fig. keq. njeri i paqethur e i pakrehur; / njeri i plogët e i trashë nga mendja.

buj:

buj jokal., -ta, -tur kaloj natën ose disa ditë diku; banoj; fle: bujta te një shok.

bujk:

buj/k,-ku m. sh. -q(it) ai që merret me bujqësi.

bukë:

búk/ë,-a f. sh. -ë(t) 1. ushqim me miell drithi, i gatuar me ujë dhe i pjekur; sh. -ëra(t) copëra nga ky ushqim: bukë e ndorme bukë pa brumë të thartë; bukë e mbrume bukë me brumë të thartë; bukë gruri (misri); kore (thërrime) buke; maja buke; një kafshatë bukë; magje (tepsi, furrë) buke; drithëra buke; zë bukën; vjen buka fryhet brumi në tepsi; për atë bukë! (betim); pasha bukën! (betim); kush ha bukë, bën edhe thërrime (fj. u.); buka që thyhet, s’ngjitet më (fj. u.). 2. nj. ushqimi që hamë gjatë ditës a përditë: dhomë (tryezë) buke; ha bukë; s’më shkon buka; shtroj bukën; / fig. mjetet e jetesës: nxjerr (fitoj) bukën; punon për bukën e gojës (për një copë bukë). 3. drithë; të korra: tokë buke; zë bukën e vjetër arrij mirë deri në të korra. 4. nj. lënda e kokrrës së drithit; tuli i disa pemëve etj.: buka e arrës; buka e shtogut; kalli pa bukë; ka zënë bukë (gruri). 5. diçka si rrotull: bukë dylli (djathi); buka e lules së diellit; buka e verës ylberi. 6. nj. fig. përmbajtje e shëndoshë, vlerë: fjalë pa bukë; / lënda kryesore për diçka: buka e industrisë nafta, qymyri etj. 7. nj. fig. bised. vitet (për moshën): i ka bukët të numëruara; iu sosën bukët. 8. bot. gjymtyrë e parë e disa emërtimeve të pathjeshta bimësh: bukë derri barishte vjeshte, me gjethe vezake e me lule të bardha; bukë mali lloj lakre e ëmbël, që gatuhet gjellë.