Fjalor i Gjuhës Shqipe

Fjalori i fundit(2006) i publikuar nga ASHSH(Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë) - rreth 48.000 fjalë

Kuptimi i fjalës brejc
Të ngjashme:
brejcë:

bréjc/ë,-a f. sh. -a(t) 1. teh brisku për të kruar a për të gërryer diçka. 2. mjek. sëmundje si sifilizi etj., që të bren mishin.

brejë:

bréj/ë,-a f. 1. gërryerje pak e nga pak, brejtje; vendi a pjesa e brejtur. 2. mjek. gangrenë, qime.

brej:

brej kal., -ta, -tur 1. grimcoj me dhëmbë; e ha pak e nga pak, e gërryej: krimbi bren drurin; ndryshku bren hekurin; uria bren gurët (fj. u.). 2. jokal. v. III (me trajtë të shkurtër përemërore) më kruhet shumë: më brejnë duart. 3. v. III (me trajtë të shkurtër përemërore) fig. më mundon shumë diçka përbrenda, s’më lë të qetë: më bren ndërgjegjja; më bren malli për djalin; më bren meraku (dyshimi).

bredh:

bredh,-i m. sh. -a(t) bot. dru halor përherë i gjelbër, me kurorë në majë, që bën boçe të gjata: bredhi i bardhë; bredhi i zi; bredhi i kuq; bredhi i Vitit të Ri.

bredh:

bredh jokal., bródha, brédhur 1. endem në vende të ndryshme, shëtit andej-këtej: brodhi fshatrave (arave); bredh rrugëve; / kal. shëtit një vend a shëtit dikë në vende të ndryshme: ka bredhur tërë botën; e brodhi nëpër qytet. 2. vrapoj, kërcej, hidhem: brodhi me vrap. 3. keq. jepem pas qejfeve; shkoj pas femrave për të kaluar kohën. 4. kal. e hedh dhe e kaloj mbi dikë a mbi diçka (vështrimin etj.): brodhi sytë; brodhi gishtin mbi hartë.

bregcë:

brégc/ë,-a f. sh. -a(t) zool. zog sa mëllenja, me pendë të gjelbra, që rron brigjeve të lumenjve; gargull, babil.