Fjalor i Gjuhës Shqipe

Fjalori i fundit(2006) i publikuar nga ASHSH(Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë) - rreth 48.000 fjalë

Kuptimi i fjalës ballkë
ballkë:

bállk/ë,-a f. sh. -a(t) kumbull me kokrra të gjata e të kuqërreme.

Të ngjashme:
ballcë:

bállc/ë,-a f. sh. -a(t) etnogr. kësulë e qëndisur grash, ballore; rrip cohe që lidhin gratë në ballë, ballore.

hallkë:

hállk/ë,-a f. sh. -a(t) 1. secili nga rrathët metalikë të një zinxhiri; rreth që u vihet disa kafshëve në qafë; / kular: hallka e kaut; / krahin. lak. 2. kryes. sh. bised. pranga: i vuri hallkat. 3. fig. pjesë përbërëse e një sistemi etj.: hallkë kryesore (e rëndësishme).

ballë:

báll/ë,-iI m. 1. pjesa e fytyrës së njeriut midis syve e flokëve ose te kafshët midis syve e brirëve: shtegu i ballit pjesa midis vetullave, balloku; rrudhat e ballit; në lule të ballit; i kërceu delli i ballit u zemërua shumë. 2. edhe sh. -ë(t), pjesa e përparme e një ndërtese, e një galerie, e një sendi etj; ballore, balle: balli i shtëpisë; ballët e krevatit (e djepit, e samarit); balli i tunelit (min.). 3. fillimi, kreu, radhët e para: balli i kopesë; balli i luftës; doli në ballë; / fig. vendi më i rëndësishëm: as në ballë, as në bisht as ndër të parët, as ndër të fundit, në mes. 3. fig. pjesa më e zgjedhur, ajka, lulja; gjëja më kryesore; kund. bisht: balli i djemve; balli i rakisë (i kazanit); balli i kombit. 4. edhe sh. -ë(t), krehër pushke me 5-6 fishekë.

ballë:

báll/ë,-iII m. sh. -ë(t) spec. njësi për të matur shkallën ose forcën e tërmetit, të erës etj.: tërmet shtatë ballë.

ballas:

bállas (bállazi) ndajf. përballë; haptas, sheshit, sy ndër sy: ia tha ballas.