Fjalor i Gjuhës Shqipe

Fjalori i fundit(2006) i publikuar nga ASHSH(Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë) - rreth 48.000 fjalë

Kuptimi i fjalës ç
ç:

ç’ pyetës. 1. çfarë; cili; kush: ç’po bën?; ç’është kjo?; ç’është? çfarë po ndodh?; ç’u bë? ku shkoi?; ç’njeri është?; në ç’orë?; në ç’vend?; përdoret në pyetje retorike, kur shprehim habi ose kur nënkuptojmë përgjigjen mohuese “asgjë”, si edhe në fjali mohuese, kur nënkuptojmë përgjigjen pohuese “gjithçka, çdo gjë; çmos”: ç’ditë e bukur!; e ç’është ai?!; ç’fituam?!; ç’nuk i tha!; ç’ka hequr! 2. përdoret kur nisim të tregojmë ose kur e mbyllim tregimin; çfarë; / përdoret kur shprehim veprimin a gjendjen në mënyrë të theksuar nëpërmjet përsëritjes së foljes: ja ç’tha ai; ja ç’na qenka!; ja ç’paska bërë!; u bë ç’u bë; kjo qenka ç’qenka!; pa ç’pa… 3. si ndajf. përse; për cilin shkak: ç’të duhet?; e ç’të vete?; ç’e do! nuk vlen tashmë.

ç:

ç’ pj. përdoret për të theksuar habinë, gëzimin, keqardhjen etj. ose për të shprehur mohim a mospërfillje: ç’u kënaqa!; ç’na mërzitën!; ç’ia vë re; ç’e pyet kot.

ç:

ç’ lidhor. ai (ajo, ata, ato) që; gjithçka që; çfarë: mori ç’gjeti; ç’ka, ta thotë; ç’u tha, u bë; / sa: me ç’dukej; me ç’mbaj mend.

Të ngjashme:
a:

a një nga zanoret e shqipes dhe shkronja e parë e alfabetit të saj: tingulli (shkronja) a.

ag:

ag,-u m. 1. dritë e zbehtë para se të dalë dielli, fillimi i ag.mit, zbardhëllima e mëngjesit: agu i parë; shkrepi agu; / gjysmerrësirë, mjegulli: duket si nëpër ag. 2. fig. poet. fillimi i diçkaje, ag.m: në ag.të lirisë. * si ag.n e syrit si dritën e syrit; i kanë vënë ag.sytë nuk i sheh qartë e nuk i kupton gjërat; i janë veshur sytë.

ah:

ah,-uI m. sh. -e(t) bot. dru i lartë i pyjeve malore, me lëvore të lëmuar e me lëndë të fortë: dërrasë ahu; zona e ahut.